Om van te kids-en?

Volgens het Instituut voor Nederlandse Lexicologie mag het woord “kids” uit de Nederlandse woordenschat verdwijnen.

Nou zie ik zelf ook niet in waarom we “kids” zouden moeten zeggen in plaats van “kinderen”, maar irriteren doen me dat soort modeverschijnselen in de taal maar zelden. Ik heb eerlijk gezegd ook nooit goed begrepen waarom veranderingen in de taal vaak zulke heftige emoties kunnen oproepen.

Neem bijvoorbeeld het gebruik van “hun” in een zin als  “hun zijn hier nog nooit geweest”. Natuurlijk, het is geen goed Nederlands want het moet zijn “zij zijn hier nog nooit geweest” maar is het nou zo erg als het zo gezegd wordt?

Je zou kunnen zeggen: met die verschillende vormen voorkom je verwarring.
Voor de derde persoon meervoud gaat dat inderdaad op. Welke vorm je gebruikt hangt af van de vraag of het gaat om het onderwerp, meewerkend voorwerp of lijdend voorwerp van de zin, en ook moeten we weten of het misschien om een bezittelijk voornaamwoord gaat en of er een voorzetsel voor staat. We zeggen “zij zijn hier nog nooit geweest”, “ik geef hun een kop koffie”, “ik heb hen gezien”, “ik heb met hen gepraat” en “hun buren zijn vrienden van mij”.
Het lijkt nuttig om voor die verschillende zinsverbanden verschillende vormen te gebruiken, maar vervang “zij”, “hun” en “hen” eens door “jullie”. Je zult zien dat dat in alle vijf de voorbeelden zonder meer kan, zonder dat er een andere variant van dat “jullie” aan te pas komt. Dus als je bij die zinnen ook datzelfde betekenisverschil zou willen uitdrukken, zou het niet eens kunnen!

Dan is er natuurlijk het argument dat dat “hun” niet mooi is.
Je leest en hoort soms reacties als – in volgorde van felheid –  “het klinkt gewoon niet”, “ik vind het tenenkrommend” en  “de haren rijzen me te berge”. De klap op de vuurpijl was voor mij de titel van een forumbericht:  “Hun? Aaarrgggghhhhh!”.
Om maar met dat laatste te beginnen: als iemand nou in plaats van dat “zij” als onderwerp van de zin steeds een kots- of rochelgeluid zou produceren of een wind zou laten, dan kon ik me bij deze reactie nog wat voorstellen maar voor de rest vind ik dit wat overdreven.
En dan de opmerking dat het “gewoon niet klinkt”. Is er iets mis met het gebruik van het woord “hun” gevolgd door een werkwoordsvorm in de derde persoon meervoud? Of, laat ik het anders zeggen: gevolgd door een woord van ten minste twee lettergrepen waarvan de laatste “-en” is? Misschien, als ik op een reisbureau werk, kan ik beter niet tegen mijn collega zeggen “hun boeken elk jaar een reis naar Spanje”. Dat klinkt inderdaad niet. Maar nu werk ik op een bibliotheek en zeg tegen mijn collega “hun boeken zijn nog niet ingeleverd”. Dan klinkt het weer wél!

Ik blijf erbij dat we ons dat soort opvattingen over “mooi” en “lelijk” vaak wat te veel laten aanpraten. Hetzelfde geldt trouwens ook voor het verschil tussen “de- en het-woorden” en dt-fouten. Als ik ’s ochtends op mijn werk een email aantref van de systeembeheerder met als inhoud “ik heb jou computer opnieuw geïnstalleert en de beeldscherm vervangen”, dan kan ik natuurlijk mijn tenen bij elkaar knijpen vanwege al die taalvauwten, maar ik gebruik mijn tenen dan liever om een gat in de lucht te springen omdat ik mijn werk weer kan doen!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Beantwoord onderstaande vraag ter voorkoming van spam * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.