Zweden-Denemarken 2022 – een belevenis!

In 2022 maakte ik, na ruim twintig jaar waarin ik nooit veel verder gekomen ben dan het Zwarte Woud of Luxemburg, een reis van een week naar Zweden en Denemarken. Mét de auto, iets waar ik, na een drietal oogoperaties binnen dit milennium, een hele tijd erg tegen op had gezien maar ik kan wel zeggen dat ik de smaak toch wel weer wat te pakken heb gekregen. Mijn indrukken heb ik al ruimschoots op diverse social media gedeeld maar ik laat ook hier graag wat zien.

Via Hamburg naar Denemarken

Ik moet zeggen dat ik aanvankelijk nogal opzag tegen de snelwegen door Duitsland. Ik had zelfs een hele alternatieve reisroute klaar waardoor we – als het me echt te gortig werd – over provinciale wegen ons doel zouden kunnen bereiken. Uiteindelijk wende het toch vrij snel en het enige traject waar we echt voortdurend in files stonden en met het bekende langzaam rijdend en stilstaand verkeer te maken hadden was Hamburg. Toch was het ook wel weer fascinerend om al die opslagplaatsen te zien met containers.

Aabenraa (Denemarken)

In Aabenraa was onze eerste overnachting. Ze hadden me al verteld dat Denen en Zweden vrijwel zonder uitzondering goed Engels te spreken en dat het eigenlijk geen zin heeft ze in hun eigen taal te woord te staan tenzij je die taal héél goed kent… maar ons eerste avondetentje hadden we in een tentje dat erg deed denken aan onze shoarma-zaken, Turkse eigenaren die ook veel pizza’s verkochten. We deden ons tegoed aan een pizza Aabenraa (met sour cream!) en de voertaal met de eigenaar, van wie het Engels toch ook nie zo heel goed bleek te zijn was… Turks!

Van Denemarken naar Zweden

Bewegwijzering op snelwegen die in elk land weer nét wat anders is (let bijvoorbeeld op de borden met de omgekeerde rode V die een invoegstrook aanduiden), parkeerplaatsen die in Denemarken vaak zeer landelijk gelegen zijn, vaak aan het water en die daardoor aan een soort parkje doen denken, en de ronduit fascinerende Öresundbrug tussen Denemarken en Zweden – ook al moet je natuurlijk voornamelijk op de weg letten, er valt toch genoeg te beleven!

Onderweg naar Stockholm

Waar in Denemarken benzinestations en rustplaatsen – althans op de route die wij gereden hebben – vaak pal langs de snelweg liggen (maar wel in veel gevallen mooi ingericht) word je in Zweden vaker verwezen naar een naburig dorpje of stadje. Je rijdt dan de bewuste plaats in en aan de rand heb je een benzinestation, wat fast-food-restaurants en vaak ook een supermarkt, allemaal gemakkelijk bereikbaar voor het verkeer op de snelweg maar ook voor de plaatselijke bevolking.
Een heel aparte sfeer had een visrestaurantje in Hamneda. Hooguit een kilometer van de snelweg (je hoort het verkeer voorbijrazen) maar toch ook weer in de spreekwoordelijke “middle of nowhere”. Een weiland met een bord waaruit we af moesten leiden dat daar elanden rondriepen maar ondanks mijn beperkte dierkundekennis ben ik ervan overtuigd dat de viervoeters die ik zag toch echt pony’s waren! Het gebouwtje erbij had een beetje de uitstraling van een friteszaak – niet te sjiek maar wel proper – maar in plaats van patat had je er een enorme keuze aan gerookte en verse vissoorten, ik denk voornamelijk forellen, en er waren flinke exemplaren bij, zo van het volume waarmee sportvissers in Nederland zich graag laten fotograferen! Ik denk dat de localiteit vooral op de plaatselijke bevolking was gericht want je kon merken dat het personeel niet zo gewend was voortdurend Engels te praten – hoewel ze dat op zich goed afging.

Stockholm

We kwamen ’s avonds nogal laat in Stockholm aan en de navigatie had er even moeite mee ons de weg naar het hotel te wijzen. Het is ook de enige keer geweest dat er ongeduldig getoeterd werd omdat ik in het donker kennelijk ergens van rijstrook gewisseld ben waar dat niet de bedoeling was. Uiteindelijk wisten we hotel Park Inn Radison toch te vinden en voor een parkeerplaats werden we verwezen naar een nabijgelegen parkeergarage. Omdat kentekens blijkbaar geregistreerd werden had ik de indruk dat ik pas bij het uitrijden van de parkeerautomaat gebruik moest gaan maken. Dat bleek toch wat anders te liggen want ’s ochtends toen we even iets uit de auto moesten halen konden we er weer niet in! Na telefoneren met een helpdesk (dame sprak perfect Engels maar het keuzemenu was wel in het Zweeds, wat ik gelukkig voldoende verstond) bleek dat het met een creditcard weer wél kon maar dat ik mogelijk een parkeerbon had opgelopen in verband met illegaal parkeren. Dat laatste bleek niet het geval en we vervolgden de dag met een prachtige wandeling door Stockholm, en een kennismaking met het verschijnsel “fika”, een beetje vergelijkbaar met de Engelse afternoon tea maar wat minder formeel, en wat meer keuze of je iets zoets, iets hartigs, een kleine versnapering of een zo goed als volledige maaltijd wilt. Heel hartelijk begroet door de vriend van mijn reisgenoot Tom, met wie we hadden afgesproken. Zweden kunnen soms wat afstandelijk overkomen maar het was een overduidelijk “de vrienden van mijn vrienden zijn mijn vrienden”. Voor de rest spreken de foto’s voor zichzelf denk ik.

Van Stockholm naar Mölndal

De volgende dag ging het verder richting Göteborg.

Hökerum

Onderweg nog even gestopt bij een ex-collega van me die op het platteland nabij Hökerum (gemeente Ulricehamm) woont. Ik heb daarvan geen foto’s gemaakt maar het was erg leuk om een keer echt bij mensen thuis te zijn (zelf is die ex-collega Nederlander maar hij woont al jaren in Zweden). Lekker buiten genoten van een paar koppen koffie en heerlijk zoet Zweeds gebak (want daar zijn ze daar dol op).

Aardige anekdote: hij vertelde dat hij een keer wat bomen van zijn eigen terrein om wilde hakken en vroeg waar hij een vergunning daarvoor moest vragen. Het antwoord was iets van: voor het omhakken van bomen heb je geen vergunning nodig maar een zaag! Toch kun je van Zweden moeilijk beweren dat ze niet serieus met natuur en milieu omgaan, dus er leiden meer wegen naar Rome (én naar Stockholm en hopelijk op den duur ook naar Amsterdam)We kregen de tip dat het verkeer in Göteborg nogal hectisch was en na het raadplegen van booking.com én een chat met weer een vriend van mijn reisgenoot die we daar zouden bezoeken, bleek dat hij niet in Göteborg woonde maar in het nabijgelegen Mölndal, en we boften nog extra omdat we juist daar een hotel konden vinden!

Mölndal

Het hotel, “The Weaver” ligt op een voormalig industrieterrein waar vroeger inderdaad een weverij gestaan hebben. Ze hebben tal van gevels gewoon laten staan maar er verschillende kleinere en grotere bedrijven gevestigd, een beetje vergelijkbaar met Strijp-S in Eindhoven of de Noordkade in Veghel. Het logo van het hotel was een ouderwetse met garen vastgenaaide knoop. ’s Avonds werden we getracteerd op een gigantische regenbui (“welkom in Zweden”, wist mijn ex-collega op een chat te melden want ’s middags hadden we nog met stralend zomerweer bij hem aan de koffie gezeten) maar dat leverde wel een aardige foto op van de tiende verdieping van het hotel. ’s Ochtends daarna dus nog even gesproken met die Zweedse vriend die mij ook weer heel hartelijk begroette. Een cafeetje in het centrum waar hij, zo vertelde hij, vaak lange tijd zat te studeren, als het er niet te druk was, kon dat ook gemakkelijk zonder dat er voortdurend een ober geïrriteerd liet blijken dat het tijd werd dat hij weer eens een consumptie nam. Van mijn ex-collega en de man uit Mölndal heel wat tips gekregen om langs landelijke wegen richting Malmö te gaan maar uiteindelijk besloten we toch maar langs de snelweg aan de kust terug te rijden naar Denemarken en opnieuw de verschillende bruggen over te steken.

Haderslev

De laatste overnachting al weer! Zo’n 50 km ten noorden van de Duitse grens ligt het alleraardigste plaatsje Haderslev. Opvallend is de bouwstijl van de kerkjes in die omgeving en het grote aantal witte huizen met rode daken. We overnachtten in een hotel waarvan ik denk dat het niet zo veel door toeristen bezocht wordt. Opvallend was ook dat er een bijbel op onze kamer lag! Na een heerlijk ontbijt was het tijd om huiswaarts te keren. Op de terugweg hebben we, voor we de grens passeerden, nog een beetje door het landschap van Jutland rondgereden. Hoewel niet echt toeristisch is het toch best aardig met al die korenvelden en bijna elke iets grotere weg is ook van een fietspad voorzien.

..en weer thuis!

De moderne navigatie heeft toch wel veel te bieden, zeker als het frontje van je autoradio steeds maar losschiet en als je reisgenoot ruim 40 jaar jonger is dan je zelf bent, alles wat digitaal is met de paplepel ingegeven heeft gekregen en ook nog eens een ervaren ict-er is. Hamburg was ook nu weer de enige plek met langdurig “stilstaand en langzaam rijdend verkeer” en na een paar aanpassingen van de route op basis van de file-informatie zijn we uiteindelijk via het Roergebied bij Venlo de grens overgegaan. Voor mij een ervaring om niet snel te vergeten en ook de huiver voor iets langere autoritten is nu toch wel een heel stuk minder!